Kendimi bu yaşa kadar hep bir kaybeden olarak gördüm. Kulübün daimi üyesi değilmişim bugün anladım. Bugün büyük olaylar yaşadığımdan değil. Bir kahve muhabbetinde anladım ben kaybeden değilim savaşçıyım. Kaybeden demek vazgeçen demek, umudu kalmayan demek.
İnsanların ya şöyle ya böyledir diye ikiye ayrılması mümkün değil belki. Ama ayıracaksam bu adil bir yaklaşım bence. Ya kaybedensin ya savaşçı, ya da ya kaybedensin ya da inançlı.
Kaybedenlere yakın hissettim hep. Hep mağlup olan hep ezilenlermiş gibi. Aşkta benim gibi hep mutsuz olanlar gibi. Son otobüsü 1sn ile kaçırırlar ya da yoldan geçen araba üzerilerine çamur sıçratır. Bu tanımların hepsi bana da uyar ama ben kaybeden değilim. Öyleyim deyip kenara çekilmedim hiç. Çünkü ben inançlıyım. Çünkü ben savaşırım.
Müdürüm bana kötü davranırsa sebebini sorarım. Haklıysam ve gerekirse bağırır çağırırım. Kovulabilirim ama kenara çekilmem. Aşık olursa gider söylerim. Reddedilirim ama yine de söylerim.
İki yol var hayatta sorunların çözümü için savaşmak, çözemediğinde onunla hayatına devam etmek birinci. Şikayet etmekse ikinci.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder